นับจำนวนผู้เยี่ยมชม

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterวันนี้107
mod_vvisit_counterเมื่อวานนี้134
mod_vvisit_counterสัปดาห์นี้107
mod_vvisit_counterสัปดาห์ที่แล้ว945
mod_vvisit_counterเดือนนี้2777
mod_vvisit_counterรวมทั้งหมด794854

Your IP 103.55.140.129
Today: 21 ต.ค. 2019

สถิติผู้เข้าชมเว็บไซต์

โครงการอนุรักษ์และพัฒนาสายพันธุ์ไก่พื้นเมืองประจำถิ่น PDF พิมพ์ อีเมล
เขียนโดย Administrator   
วันเสาร์ที่ 24 มีนาคม 2012 เวลา 13:17 น.

 หลักการและเหตุผล

               ไก่พื้นเมืองเป็นทรัพยากรของชาติที่มีความหลากหลายทางชีวภาพ (Biodiversity) มีการเลี้ยงอย่างแพร่หลายทั่วไปแทบทุกครัวเรือนเกษตรกร ซึ่งเป็นวิถีชีวิตของชาวชนบทไทย  ในปัจจุบันมีประชากรไก่พื้นเมืองของประเทศไทยมีจำนวน 76,155,430 ตัว แยกตามภาคต่าง ๆได้ดังนี้
              ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 33,178,193 ตัว , ภาคเหนือ   22,321,080 ตัว , ภาคกลาง 10,201,179 ตัว และภาคใต้ 10,454,978 ตัว ตามลำดับ
              มีเกษตรกรผู้เลี้ยงไก่พื้นเมือง 2,674,497 ครัวเรือน แยกตามภาคต่าง ๆ ได้ดังนี้ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 1,248,169 ครัวเรือน , ภาคเหนือ 593,206 ครัวเรือน , ภาคใต้ 290,845 ครัวเรือน, และภาคกลาง 305,228 ครัวเรือน ตามลำดับ

              ส่วนใหญ่เลี้ยงเป็นอาชีพเสริม (กรมปศุสัตว์, 2554) ซึ่งในแต่ละภูมิภาคของประเทศไทยจะมีการเลี้ยงไก่ประจำถิ่น เช่น ไก่แม่ฮ่องสอน ไก่แม่ฟ้าหลวง จะมีการเลี้ยงมากทางภาคเหนือ หรือ ไก่คอล่อน ไก่เบตงจะมีการเลี้ยงมากทางภาคใต้ ไก่ชีเลี้ยงมากในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ   เป็นต้น หากไม่มีการรวบรวมพันธุ์และอนุรักษ์ให้เป็นระบบอย่างต่อเนื่องแล้ว อาจทำให้สายพันธุ์ไก่พื้นเมืองประจำถิ่นของไทยสูญหายไปได้

               การอนุรักษ์ไก่พื้นเมืองในถิ่นกำเนิดเดิม คืออยู่กับเกษตรกรโดยตรงจะเหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบันมากที่สุด เพราะว่าจุดประสงค์ของการอนุรักษ์มุ่งเน้น เพิ่มรายได้เกษตรกรรายย่อย และการอนุรักษ์โดยวิธีนี้จะสามารถรักษาและดำรงไว้ซึ่งความหลากหลายในด้านแหล่งพันธุกรรม (genetic resources) ของไก่พื้นเมือง ลดความเสี่ยงต่อการสูญหาย และจัดให้มีการรวบรวมและศึกษาคุณลักษณะและศักยภาพการผลิต (productivity) ของไก่พื้นเมืองในชุมชนที่เลี้ยง จะเป็นการช่วยอนุรักษ์และพัฒนาสายพันธุ์ไก่พื้นเมืองของแต่ละท้องถิ่นที่มีเอกลักษณ์ให้คงอยู่คู่ประเทศไทยตลอดไป

 วัตถุประสงค์

  1. เพื่อสำรวจสายพันธุ์ไก่พื้นเมืองที่เกษตรกรเลี้ยงในแต่ละท้องถิ่น และสืบค้น รวบรวมภูมิปัญญาเกี่ยวกับการเลี้ยงไก่พื้นเมือง ของเกษตรกรในแต่ละพื้นที่ รวมทั้งพัฒนาองค์ความรู้ในการเลี้ยง การผลิตให้ถูกหลักวิชาการ และควบคุมโรคระบาดได้ และทำการถ่ายทอด แลกเปลี่ยนความรู้ ระหว่างนักวิชาการกับเกษตรกรได้า
  2. เพื่อกระตุ้นให้เกษตรกร ชุมชนเห็นคุณค่าความสำคัญของไก่พื้นเมืองในการอนุรักษ์พันธุกรรม และพัฒนาให้เป็นสินค้า ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะท้องถิ่นของเกษตรกรรายย่อยได้
  3. เพื่อพัฒนาระบบการเลี้ยง การผลิต การแปรรูป ให้สามารถใช้เป็นช่องทางประกอบอาชีพของเกษตรกรรายย่อยได้โดยไม่ต้องแข่งขันกับสินค้าที่เป็นผลผลิตจากธุรกิจรายใหญ่
  4. เพื่อพัฒนาเครือข่ายของเกษตรกร ชุมชน ให้เข้มแข็ง ยั่งยืน และเกิดการพัฒนาอย่างต่อเนื่องได้ในระยะยาว

เป้าหมาย

        1.   จัดทำฟาร์มสาธิต 45 แห่ง

        2.   ถ่ายทอดเทคโนโลยีแก่เกษตรกร 270 ราย

พื้นที่ดำเนินการ

              ดำเนินการในจังหวัดที่อยู่ในเขตพื้นที่ให้บริการของสำนักงานปศุสัตว์เขต และศูนย์วิจัยและถ่ายทอดเทคโนโลยี ที่มีความเหมาะสม

ขั้นตอนและวิธีการปฏิบัติงานของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

  1. สร้างเครือข่ายร่วมกับองค์กรของเกษตรกร ชุมชนท้องถิ่น และนักวิชาการ
  2. จัดทำนิทรรศการเพื่อให้ความรู้เกี่ยวกับการจัดการและสุขาภิบาลฟาร์ม (เน้นเกี่ยวกับเรื่องโรคไข้หวัดนก) และจัดเวทีเสวนาชาวบ้าน เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้ และประสบการณ์ระหว่างเกษตรกร ปราชญ์ชาวบ้าน นักวิชาการ และผู้ที่เกี่ยวข้อง
  3. จัดการประกวดฟาร์มไก่พื้นเมือง เพื่อกระตุ้นให้เกษตรกรให้ความสนใจในการจัดการฟาร์มที่ถูกต้องตามหลักวิชาการ แล้วคัดเลือกเป็นฟาร์มตัวอย่างสำหรับเป็นจุดถ่ายทอดเทคโนโลยีที่เหมาะสมให้กับเกษตรกร และผู้สนใจทั่วไป
  4. จัดการประกวดไก่พื้นเมือง เพื่อกระตุ้นให้เกษตรกรให้ความสนใจในการคัดเลือกปรับปรุงและขยายพันธุ์
  5. สร้างเกณฑ์ประเมินสายพันธุ์ไก่พื้นเมืองประจำถิ่น เพื่อจดทะเบียนลิขสิทธิ์ให้เป็นเอกลักษณ์ประจำท้องถิ่น

ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับ

         1.   เกษตรกรตื่นตัว และให้ความสำคัญกับสายพันธุกรรมไก่พื้นเมืองประจำถิ่นเป็นทรัพยากรที่ควรค่าแก่การอนุรักษ์และมีแนวทางการพัฒนาให้เป็นอาชีพเสริมรายได้

         2.  บุคคลเป้าหมายมีความรู้เกี่ยวกับการเลี้ยง การจัดการและการสุขาภิบาลฟาร์มไก่พื้นเมืองที่ถูกต้องตามหลักวิชาการ รวมทั้งมีความเข้าใจเกี่ยวกับ   สถานการณ์และการป้องกันโรคไข้หวัดนกเพิ่มขึ้น

         3.  เกษตรกรมีรายได้เพิ่มขึ้นจากการเลี้ยงไก่พื้นเมือง

        4.   เกษตรกรและผู้สนใจทั่วไปรู้จักชื่อเสียงสายพันธุ์ไก่พื้นเมืองประจำท้องถิ่นเพิ่มมากขึ้น

        5.   ภูมิปัญญาชาวบ้านที่ได้มีการสะสมมาหลายชั่วอายุคน ได้มีการสืบทอดต่อไปอย่างต่อเนื่อง

แก้ไขล่าสุด ใน วันเสาร์ที่ 24 มีนาคม 2012 เวลา 16:02 น.
 

เรื่องล่าสุด

เรื่องน่าสนใจ

ช่องทางการร้องเรียน

สามารถร้องเรียน และตรวจสอบการดำเนินงานได้ โดยผ่านช่องทางการติดต่อ ดังนี้

1.  ทางไปรษณีย์  (กองส่งเสริมและพัฒนาการปศุสัตว์   กรมปศุสัตว์  ถนนพญาไท  เขตราชเทวี  กทม. 10400)

2.  ทางโทรศัพท์  0 2653 4444  ต่อ 3311

3.  ทางโทรสาร 0 2653 4928

4.  ทาง e-mail : gtransfer@dld.go.th

5.  ร้องเรียนด้วยตนเอง  (กองส่งเสริมและพัฒนาการปศุสัตว์  อาคารชัยอัศวรักษ์  ชั้น 5  กรมปศุสัตว์  ถนนพญาไท  เขตราชเทวี  กทม.  10400)


 

Copyright 2013. Bureau of Livestock Extension and Development. All right reserved.
พัฒนาเว็บไซต์ โดย นางสาวเยี่ยมพร  ภิเศก

โทรศัพท์ 0 2653 4444  ต่อ 3365 โทรสาร 0 2653 4928  E-mail : transfer6[at]dld.go.th

การปฏิเสธความรับผิด // ประกาศนโยบายเว็บไซต์
Joomla! เป็นซอฟท์แวร์เสรีภายใต้ลิขสิทธิ์ GNU/GPL. เว็บนี้ขับเคลื่อนด้วย Joomla! LaiThai

Valid XHTML and CSS.